Το βιβλίο<em> Οι είλωτες</em> αποτελεί την ελληνική μετάφραση του τόμου <a href="https://editions.efa.gr/?r=publication&id=632">BCH Supplément 20</a>, που εκδόθηκε αρχικά από τη Γαλλική Σχολή Αθηνών το 1990<strong>.</strong><p><span style="font-weight: 400">Στους </span><i><span style="font-weight: 400">Νόμους</span></i><span style="font-weight: 400"> ο Πλάτωνας κάνει την εξής παρατήρηση για τους είλωτες: «απ’ όλους τους θεσμούς των Ελλήνων, η ειλωτεία των Λακεδαιμονίων είναι ίσως αυτός που θα άνοιγε το μεγαλύτερο πεδίο σε ατέρμονες συζητήσεις και διενέξεις ανάμεσα σ’ αυτούς που θα την ενέκριναν και σ’ αυτούς που θα την απέρριπταν». Η παρατήρηση αυτή αποτυπώνει την αμηχανία των αρχαίων, αλλά και των συγχρόνων, απέναντι στο αινιγματικό φαινόμενο της σπαρτιατικής ειλωτείας, αμηχανία που δύσκολα επιτρέπει να συγκροτηθεί μια «ιστορία» του θεσμού. Ο Ζαν Ντυκά εκκινεί από τη θέση ότι πρέπει να αρκεστούμε στα ίδια τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων, και να ξαναδούμε την ειλωτεία μέσα από το δικό τους </span><span style="font-weight: 400">πρίσμα. </span></p><p><span style="font-weight: 400">Τα κείμενα αυτά χαρτογραφούν ίχνη της σκέψης Ελλήνων διανοητών σε μια χρονική περίοδο που εκτείνεται από τον 5o π.Χ. έως τον 6o μ.Χ. αιώνα. Ο συγγραφέας ακολουθεί το παράδειγμα του εθνολόγου, ο οποίος αφουγκράζεται προσεκτικά τον πολιτισμό που μελετά και παρεμβαίνει όσο γίνεται λιγότερο, θέτοντας ως βασικό σκοπό του όχι να διατυπώσει τις δικές του θεωρίες, αλλά να συγκεντρώσει και να κατανοήσει τους ισχυρισμούς των Ελλήνων για το σύστημα δουλείας που λειτουργούσε στη Σπάρτη. Ως κριτήριο κατηγοριοποίησης χρησιμοποιεί τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το θέμα ο εκάστοτε συγγραφέας — όχι για να ορίσει αλλά για να σκεφτεί την ειλωτεία: τη σημασία του όρου, τη σχέση ιδιοκτησίας, τους καταλόγους παρόμοιων θεσμών σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, την αναφορά στις κατηγορίες της δουλείας και της ελευθερίας, τον οικονομικό ρόλο της ειλωτείας, την καταγωγή του θεσμού, την κριτική που έχει δεχτεί, τον ρόλο των ειλώτων μέσα στην πόλη, τις εξεγέρσεις τους.</span></p><span style="font-weight: 400">Η λαμπρή ανάλυση του Ducat είναι ένα μάθημα του πώς ένας σύγχρονος ιστορικός πρέπει να προσεγγίζει τα αρχαία κείμενα: όχι σαν απρόσωπες πηγές πληροφοριών, αλλά ως έκφραση του τρόπου σκέψης μιας κοινωνίας σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας της.</span><br /><br /><strong>Διάδοση και εμπορευματοποίηση από τις <a href="https://cup.gr/book/oi-eilotes/">Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης</a>.</strong>
Cet ouvrage est la traduction en grec du <a href="https://editions.efa.gr/?r=publication&id=632">BCH Supplément 20</a>, publié initialement par l’École française d’Athènes en 1990.<br /><br />Jean Ducat analyse avec rigueur ce que les auteurs grecs ont dit des Hilotes. En croisant ces textes, il met au jour deux dimensions : la perception de l’institution par les Anciens et les rapports entre Hilotes et citoyens. Cette enquête historiographique est une histoire d'une représentation plutôt qu'une analyse d’une réalité historique. Inspiré par les travaux de Pierre Vidal-Naquet, l’ouvrage interroge la construction des discours historiques. Une étude érudite et critique sur la mémoire incertaine d’une figure centrale de la société spartiate.<br /><br /><strong>Diffusion et commercialisation par <a href="https://cup.gr/book/oi-eilotes/">Crete University Press</a>.</strong>